Komu pomagamy?Jak powstał sekretariat?Jakie mamy zadania?Biuletyn formacyjny

 


Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/klient.dhosting.pl/ocd/szkaplerz.pl/public_html/aktualnosci/news/show.php on line 2

Konferencja na czerwiec
Konferencja na czerwiec

o. Włodzimierz Tochmański OCD
Bractwo Szkaplerzne (1)

Nowe braterstwo

Jezus Chrystus mówi do swych uczniów o nowym braterstwie duchowym, czyli nadprzyrodzonym pokrewieństwie ducha, które zastępuje pokrewieństwo krwi. Pełnienie woli Ojca stanowi fundament najgłębszego pokrewieństwa z Jezusem oraz zasadę prawdziwego braterstwa, które wynika z duchowej decyzji powiedzenia Panu Bogu „tak”. Jezus jest w centrum tej nowej zbawczej rzeczywistości, nowej eschatologicznej rodziny, do której należą jedynie ci, którzy rozpoznali, że wraz z Jezusem, przez Jezusa i w Jezusie całkowicie podlegają Bogu i Jego Woli.
Podobne znaczenie spotykamy w Ewangelii Mk10,29n, gdzie jest mowa o opuszczeniu braci według więzi ciała i stukrotnym pozyskaniu braci w wierze. Chrystus jako Nowy Adam poprzez dzieło odkupienia daje początek nowemu człowieczeństwu, a więc i nowemu braterstwu. To braterstwo jest ukierunkowane uniwersalnie, jest otwarte dla wszystkich, którzy mogą wejść w jego obszar, przyjmując zbawcze dzieło Chrystusa. Jedyną odpowiedzią na nieskończoną miłość Boga powinno być pełnienie Jego woli. W ten sposób stajemy się wszyscy braćmi Jezusa; wszyscy — zatem braterstwo powinno mieć charakter powszechny. Powszechne braterstwo jest zamysłem Boga wobec człowieka i wobec ludzi. Ponieważ Jezus, dla zrealizowania planu swego Ojca, oddał życie za każdego człowieka, zbudował więzi pomiędzy wszystkimi, dając im jednego wspólnego Ojca, który wszystkich czyni braćmi. Bez Ojca nie ma braci.

Każdy człowiek jest zaproszony do wspólnoty Kościoła, ale „bratem” jest tylko ten, kto na to zaproszenie w pełni odpowiada. Każdemu człowiekowi należy się agape (miłość), ale tylko bratu, czyli chrześcijaninowi, należy się filadelfia (miłość braterska).
Czy ta idea nowego duchowego braterstwa w Chrystusie zdała egzamin ? Świadczą owszem o tym męczennicy, ale istnieją też ofiary braku tej miłości braterskiej we współczesnym świecie. Każda wojna i przemoc zaprzecza temu braterstwu. Twabuze ubuvandimwe - w jęz. rwandyjskim znaczy „zabrakło nam braterstwa”. Taki jest napis na kościele katolickim w Kibuye (obecnie Karongi) w Rwandzie, gdzie zgromadzono szczątki ofiar ludobójstwa z 1994 roku.

Potrzeba braterstwa

Współcześnie, jak nigdy dotąd, potrzebne jest na świecie, żyjącym w ciągłym strachu przed terroryzmem, wojną, czy pandemią, wcielenie idei jedności, solidarności, powszechnego braterstwa. Potrzeba powszechnego braterstwa jest tak mocna we współczesnym świecie, że dążą do jego realizacji nie tylko katolicy czy chrześcijanie innych Kościołów — wyraźne jest też dążenie wśród wyznawców innych religii oraz pomiędzy ludźmi dobrej woli. Istnieje też wolnomularska fraternitѐ od czasu rewolucji francuskiej. Natomiast przesłanie chrześcijaństwa daje szczególny paradygmat braterstwa, ukazuje wzorzec bycia bratem: widzieć w bliźnim Jezusa i tak jak On kochać drugiego bezinteresownie.
W Konstytucji Soboru Watykańskiego II (KDK 38) czytamy: „Musimy wierzyć, że nasza idea współczesnego powrotu do ducha pierwszych chrześcijan nie jest utopią. Jest ona istotna dla urzeczywistnienia naszego programu: 'Aby wszyscy byli jedno' (J 17,21).” I dalej Sobór mówi, że jest to możliwe: „Prawem fundamentalnym doskonałości ludzkiej, a w następstwie tego i prawem przekształcania świata, jest nowe przykazanie miłości. Tych więc, którzy wierzą miłości Bożej, Chrystus upewnia, że droga miłości otwiera się dla wszystkich ludzi oraz, że nie jest daremny wysiłek skierowany ku przywróceniu powszechnego braterstwa”.
Dzisiaj, poprzez nową encyklikę społeczną Fratelli tutti, papież Franciszek ukazuje konkretną drogę: uznać się za braci i siostry, ponieważ jesteśmy braćmi, dziećmi, stróżami jeden drugiego, wszyscy w tej samej łodzi, jak w jeszcze bardziej oczywisty sposób uświadomiła pandemia. Droga, aby nie ulec pokusie postawy człowiek człowiekowi wilkiem, nowych murów, odizolowania, a spojrzeć na ewangeliczną ikonę Dobrego Samarytanina, tak bardzo aktualną i poza wszelkimi schematami. Droga wskazana przez Papieża Franciszka opiera się na orędziu Chrystusa, który burzy wszelką wrogość. Chrześcijanin jest w istocie wezwany do „rozpoznania Chrystusa w każdym ludzkim istnieniu, aby zobaczyć go jako ukrzyżowanego w niepokojach opuszczonych i zapomnianych na tym świecie, i zmartwychwstałego w każdym bracie, który staje na nogi”.

Braterstwo przekute w bractwo

Wyrazem braterskości chrześcijańskiej – obok szeroko rozumianych struktur kościelnych diecezji czy parafii – stały się liczne i różnorakie bractwa religijne (fraternie, konfraternie), czyli zrzeszenia religijne, posiadające dzisiaj już osobowość prawną. Celem ich jest pogłębianie religijnego życia członków, wzajemna pomoc oraz prowadzenie działalności religijnej lub społecznej. Pierwsze bractwa powstały w średniowieczu, szybki ich rozwój w Kościele katolickim nastąpił po soborze trydenckim. Przez wieki bractwa gromadziły w swoich szeregach ludzi wszystkich stanów i grup społecznych, którzy znajdowali w nich odpowiednią formę przeżyć duchowych, religijnych, działalności społecznej oraz dobroczynnej. Przynależenie do nich nie zależało do statusu społecznego.
Bractwa osób świeckich poprzez modlitwę wspierały duchowieństwo w ożywieniu życia religijnego w parafiach oraz angażowały się w różnego rodzaju prace społeczne i charytatywne. Posiadały one własną strukturę organizacyjną, a cele i całokształt ich działalności określały specjalne statuty. Od XVII wieku zróżnicowały się na tzw. związki pobożne (np. Bractwo Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo) i bractwa kościelne. Do tych bractw kościelnych zaliczamy też Bractwo Szkaplerzne, powstałe z kontemplowania piękna cnót i mocy łask Maryi.
Bractwo, czyli braterstwo, objawia się zwłaszcza w radości wspólnego ducha, wspólnych zadań, komunii, troski oraz wdzięczności, z jaką przeżywana jest przynależność do Karmelu. To wzięcie odpowiedzialności za siostry i braci, z którymi człowiek wiąże się duchowymi nadprzyrodzonymi więzami silniejszymi niż naturalne więzy krwi. Jest to wspólnota nie typu „communio” ale „fraternita”, życia razem nie w codzienności, jak w życiu zakonnym, ale jedynie od czasu do czasu, np. co miesiąc, czy co tydzień.
Bractwo Szkaplerzne powstało w Zakonie Braci NMP z Góry Karmel. Nawiązywało zatem także do charyzmatycznego bycia bratem Maryi. Siostrzaność Maryi była przeżywana poważnie i ożywiana duchową komunią oraz przyjaźnią z Maryją, a styl życia Maryi wyznaczał życie duchowe karmelitów. To była inspiracja reguły, ducha, życia i apostolstwa. Bractwo zostało zatem zaproszone do odkrywania duchowego piękna, prostoty i ukrycia, swej tytularnej Siostry.

Spojrzenie na piękno Maryi

Kościół w oficjalnym nauczaniu (KK 66) przypomina nam: ...kult Ludu Bożego dla Maryi wyrażający się w czci i miłości, w inwokacjach i naśladowaniu(...) rozmaite formy pobożności jakie Kościół zatwierdził(...) ze względu na warunki czasu i miejsca oraz na charakter i mentalność wierzących sprawiają to, że gdy czci doznaje Matka, to i Syn (...) zostaje poznany, ukochany i wielbiony w sposób należyty, i że są zachowywane Jego przykazania.
W Kościele jest bardzo wiele różnych rodzin zakonnych i szkół duchowości, pragnących pomóc wiernym chrześcijanom. Jedną z nich jest Zakon Karmelitów Bosych - Karmel Terezjański, który kojarzy się wszystkim z trzema doktorami Kościoła św. Teresą od Jezusa, św. Janem od Krzyża i 24-letnią św. Teresą od Dzieciątka Jezus z Lisieux, czy z ponad 40 innymi świętymi i błogosławionymi.
Kościół uważa jako najpopularniejsze i najbardziej „sprawdzone” nabożeństwa do Matki Bożej: różaniec i szkaplerz, który jest uważany za sakramentalium - znak święty, który przez modlitwę Kościoła otwiera na przyjęcie łaski i uzdalnia do współpracy z nią.

Wiele pokoleń Karmelu, od początku aż do dzisiaj, w swej wędrówce ku «świętej górze, Jezusowi Chrystusowi, naszemu Panu» - jak to wspomina modlitwa z Mszy św. ku czci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel z 16 lipca - starało się kształtować swoje życie wzorując się na Maryi. Dlatego w Karmelu, a także w każdej duszy kochającej gorąco Najświętszą Maryję Pannę, nieustannie kontemplowana jest Ta, która od samego początku potrafiła otworzyć się na słuchanie słowa Boga i być posłuszna Jego woli (por. Łk 2, 19. 51). Maryja, wychowana i ukształtowana przez Ducha Świętego (por. Łk 2, 44-50), umiała bowiem odczytywać w duchu wiary swoje dzieje (por. Łk 1, 46-55) i - ulegając Bożym natchnieniom - «szła naprzód w pielgrzymce wiary i utrzymała wiernie swe zjednoczenie z Synem aż do krzyża, przy którym nie bez postanowienia Bożego stanęła (por. J 19, 25), najgłębiej ze swym Jednorodzonym współcierpiała i z ofiarą Jego złączyła się matczynym duchem» (LG 58). Kontemplując Najświętszą Maryję Pannę, widzimy Ją jako Matkę zatroskaną, która patrzy na Syna, dorastającego w Nazarecie (por. Łk 2, 40. 52), idzie za Nim po drogach Palestyny i towarzyszy Mu podczas godów w Kanie (por. J 2, 5), a u stóp Krzyża staje się Matką współuczestniczącą w Jego ofierze i darem dla wszystkich ludzi, gdy Jezus powierza Ją swemu umiłowanemu uczniowi (por. J 19, 26). Jako Matka Kościoła Najświętsza Maryja Panna jednoczy się z uczniami w ustawicznej modlitwie (por. Dz 1, 14), a jako nowa Niewiasta, która wyprzedza to, co się kiedyś dokona dla nas wszystkich w pełni trynitarnego życia, została wzięta do Nieba, skąd osłania płaszczem swego miłosierdzia synów i córki pielgrzymujących ku świętej górze chwały.
Ta kontemplacyjna postawa umysłu i serca pozwala podziwiać doświadczenie wiary i miłości Najświętszej Maryi Panny, która przeżywa już to, co każdy wierzący pragnie i ma nadzieję przeżywać w tajemnicy Chrystusa i Kościoła (por. KL 103, KK 53). Dlatego właśnie karmelici i karmelitanki wybrali Maryję na swą Patronkę i Matkę duchową i mają zawsze przed oczyma i w sercu Najczystszą Maryję Pannę, która prowadzi wszystkich do doskonałego poznania i naśladowania Chrystusa. W ten sposób rozwijają się głębokie więzi duchowe, które coraz bardziej umacniają komunię z Chrystusem i z Maryją. Dla członków wielkiej Rodziny Karmelitańskiej Maryja, Dziewicza Matka Boga i ludzi, jest nie tyko wzorem do naśladowania, ale również czułą Matką i Siostrą, która jest z nimi i w której pokładają nadzieję. Dlatego św. Teresa od Jezusa wzywała: «Naśladujcie Maryję i rozważajcie to, jaka musi być wielkość tej Pani i jaka to korzyść mieć ją za Patronkę».
Nasze karmelitańskie spojrzenie na Maryję jako Matkę i Ozdobę Karmelu (Mater et Decor Carmeli) może być cennym darem dla całego Kościoła. Dziewica Maryja, nasza Matka, Patronka i Siostra, jest z pewnością jednym z największych Bożych darów, którym – my karmelici i karmelici bosi - chcemy dzielić się w Kościele – tak napisali wspólnie obaj przełożeni generalni dwóch gałęzi Karmelu na 700-lecie szkaplerza. Papież Paweł VI w 1975 r. zaprosił teologów do potraktowania idei piękna jako autentycznego podejścia do Maryi. W świecie, gdzie panuje tak wiele zła i brzydoty, jesteśmy zaproszeni do spojrzenia w górę, aby odpocząć, kontemplując piękno Maryi; Ona jest bowiem znakiem Bożej pomocy dla Kościoła w jego początkach, i obietnicą jego doskonałości jako Oblubienicy Chrystusa, jaśniejącej pięknością. Zauroczenie pięknem cnót Maryi – było motywem działania Karmelu oraz jego różnych bractw i wspólnot.
Karmel spogląda na Maryję jako na Matkę, Patronkę, Siostrę i Wzór, z których ostatnie określenie jest szczególnie związane z pojmowaniem Maryi jako Najczystszej Dziewicy. Powyższe określenia nie są tylko pobożnościowymi zwrotami lub tytułami. W pewien sposób odzwierciedlają one całe doświadczenie Zakonu Karmelitańskiego na przestrzeni wieków. Cdn.

Pytania do dzielenia się:

1. Jak rozumiemy duchowe braterstwo w Chrystusie ?
2. W jaki sposób objawia się bractwo religijne w Kościele ?
3. Jak zauroczenie pięknem Maryi i Jej cnót wpływa na życie Karmelu i Bractwa Szkaplerznego ?


[skomentuj] [wróć do newsów]



Powered by PsNews

 
szkaplerz
Aby otrzymywać materiały formacyjne i informacje
o nowościach na naszej stronie
wpisz swój adres mailowy.

 

 

góra strony
  Dokument bez tytułu

 

 
 

Strona Rodziny Szkaplerznej Krakowskiej Prowincji Karmelitów Bosych